Telegrafgatan

Dagar moldvörpunnar eru liðnir

Tue, 5 Apr 2011 21:17:14 +0200

Þetta er nú búinn að vera meiri veturinn! Svei mér þá bara sá svakalegasti hingað til! Snjórinn og frostið komu í nóvember og kláruðust ekki fyrr en í gær. Engir hressilegir millikaflar med roki og rigningu eins og á Íslandi...maður er meira ad segja farinn að hugsa hlýlega til slabbsins! Hér í Stokkhólmi kemur frostið og fer ekkert aftur, sá snjór sem kemur bráðnar ekki og síðan bætist bara meira og meira við. Menn reyna af veikum mætti að moka þessu í sjóinn, en meirihlutinn hrúgast i fáránlega háa skafla sem gerir akstur og lagningar bíla að algjörum hroðbjóði. Afleiðingar ástandsins eru síðan algjört andlegt hrun og leiðindi. Maður er bara inni. Gerir ekkert og nennir engu. Nema að fara með Nínu í myndatöku (sbr að ofan).
Til ad bæta gráu ofan á svart byrjaði Þórður á leikskóla í janúar og dró að sjálfsögðu heim með sér allar pestir sem fyrirfinnast. Hann og Nína tóku bæði rúma viku í flensupest, nattúrulega ekki á sama tíma samt. Þórður tók svæsna ælupest aðfaranótt sunnudags þegar Árni Grímur var á næturvakt. Ekki í fyrsta skipti sem þetta atvikast akkúrat svona, maður spyr sig hvort skemaleggjarinn hans Árna og ælupestarveirurnar séu í einhverri samvinnu um að klekkja á mér? Umhugsunarvert. Svo smitast maður sjálfur af þessum viðbjóði og kemst þá að því að það er fátt meira gefandi en að sinna börnum og heimilishaldi verandi með magapest á sama tíma. Fór á ráðstefnu til Barcelona í byrjun mars og var búin að sjá fyrir mér algjöra hressingarferð með sól og hita, búðarrápi og freyðivíni (og auðvitað ráðstefnuhaldi). Þurfti að vakna kl. 4:00 til að vera mætt í flugið á réttum tíma, sem í sjálfu sér hljómaði frekar illa. Vaknaði síðan kl. 1:00 alveg af sjálfsdáðum við það að kinnholubólgan (sem Þórður smitaði mig af, en ekki hver) var komin á flug og það var ekki sofandi fyrir verkjum. Komst síðan að því mér til mikilla leiðinda að púlsinn var í þokkabót allt of hraður og þar sem ég fæ oft hjartsláttartruflanir fannst mér ég verða að fara upp á bráðamóttöku til ad láta taka hjartalínurit fyrir flugið. Nóttinni var sem sagt eytt á bráðamóttökunni í blóðprufu og hjartalínuriti. Sá fljótlega að þetta var bara eðlilegur taktur (bara allt of hraður, örugglega vegna thess ad ég var að drepast úr verkjum) og útskrifaði mig á endanum sjálf til að missa ekki af flugvélinni. Hitti engan lækni og fékk engin verkjalyf eða sýklalyf. Er núna orðin ein af "þessu fólki" sem útskrifar sig sjálft. Enginn sérstakur gæðastimpill. Flugið var síðan draumur í dós með kinnholubólguna í essinu sinu, hélt að vinstri hluti andlitsins á mér væri að springa. Sökum þessarar "skemmtilegu" byrjunar varð ráðstefnuferðin engin sérstök afslöppun, meira maraþon þar sem maður bruddi verkjalyf og reyndi að vera hress. Sat á daginn og fræddist um Alzheimer sjúkdóm niður í öreindir sínar (transgenískar mýs, einhver?) og fór svo út á lífið á kvöldin með Svíunum sem komu illilega á óvart með því að vera manna hressastir í freyðivíninu. Íslendingarnir (við Helga) gátu ekki undir nokkrum kringumstæðum verið slakari á djamminu en Svíar (Svíar!), þannig að menn voru úrvinda eftir þessa ferð. Er enn úrvinda. En íslenska þjóðin getur verið fullviss um að orðspor hennar hefur ekki beðið hnekki í þetta skiptið.
Þar sem þetta er að þróast út í hið mesta hörmungablogg held ég að ég haldi bara áfram á þeim nótunum. Eftir Barcelona ferðina góðu kom helgi sem átti heldur betur að nota í svefn og afslöppun. Það vildi síðan svo til, aðfaranótt sunnudagsins (en ekki hvenaer?), að Þórði tókst að klifra upp úr rimlarúminu sínu og hafna úti á gólfi. Enginn sá þetta gerast og hann virtist ekki hafa dottið á höfuðið, þannig að menn voru rólegir þangað til barnið fór allt í einu að kasta upp nokkrum klukkutímum seinna. Að þessu sinni fór Árni Grímur
á bráðamóttökuna og eyddi stórum hluta næturinnar þar með Þórð. Sem betur fer vakti hann eingöngu athygli fyrir 100% hressleika á bráðamóttökunni og var sendur heim eftir skoðun. Foreldrar hvíldust hins vegar lítið enn eina helgina.
Nú er hins vegar vorið komið og maður er að finna hjá sér orku sem maður hélt að væri ekki til. Líður eins og moldvörpu sem er búin að klóra sig upp úr drullunni og er komin med nefið undir bert loft. Þvílík tilfinning! Er reyndar búin að taka nokkur einbeitt skref í átt að aukinni vellíðan...
1. Er komin með FM sendi i bílinn (hef trassað að fá mér einn slíkan í 2 ár og geri það enn, það var Árni sem reddaði þessum). Ótrúlegur munur fyrir manneskju sem keyrir í meira en klukkutíma á dag og hefur þurft að sætta sig við sænska útvarpsmenningu allan þennan tíma. Bandit Rock? Einhver? Eða P1 þar sem menn ræða um slátrunaraðferðir á fiskum? Nú anda ég að mér útblæstri í löngum bílabiðröðum við tóna úr mínum eigin iPod í staðinn fyrir "Summer of 69" með Bryan Adams. Takk Árni!
2. Linas matkasse. Jajamensan! Fáum sendar heim 5 uppskriftir og allt sem þarf í þær aðra hverja viku. Lina (agalega fín dama sem rekur Linas matkasse) er næringarfræðingur og setur máltíðirnar fullkomlega saman og síðan eru þær HRIKALEGA góðar flestar. Þvílíkt og annað eins æði! Flest eru þetta réttir sem mér hefði aldrei dottið í hug að elda að eigin frumkvæði, þannig að ég er alltaf að uppgötva eitthvað nýtt.
3. Er búin að galla mig upp og er byrjuð að skokka (enn og aftur). Hef reyndar bara farið út einu sinni og gps-taekid slökkti á sér í miðju kafi þannig að það leit út fyrir að ég hefði hlaupið 800 m. Sem er samt persónulegt met skv. gps-tækinu....svo ég er ekkert að kvarta. Ágætis möguleiki á að ég nái að bæta mig.

Sjáum hvort moldvarpan kemst alla leið upp á yfirborðið! Næsta blogg verður um Þórð. Fylgist með...

Gleðilegt ár!

Sun, 9 Jan 2011 22:31:43 +0100

Þökkum lesendum fyrir árið 2010 :)
Árið var viðburðaríkt, sérstaklega fyrir Þórð sem tók ofurhröðum framförum og stakkaskiptum. Breyttist úr dökkhærðum í ljóshærðan, fór að vaka á daginn og sofa á nóttunni, fór að sitja, standa, ganga með og labba, hætti á brjósti, lærði að sýna hvað hann er stór og klappa, lærði að kasta (helst þungum hlutum beint í hausinn á nærstöddum), sparka í bolta og krota. Byrjar á leikskóla á morgun þar sem hann ætlar sér heldur betur að hrista upp í viðstöddum. Leikskólinn verður líklegast þakinn krassi og allt mölbrotið innandyra eftir daginn. Árni Grímur verður með honum þarna og ég held að hitinn og þunginn af þessu lendi því á honum. Sjúkket. Mjög áhugavert að sjá hvernig “vandamálapakkinn” (eins og systir hans kallar hann) tæklar þetta.
Systir vandamálapakkans er líka hin brattasta eftir árið og naut sín sérlega vel á Íslandi yfir jólin. Nýtti sér þann lúxus að geta talað íslensku og eignaðist alls konar vini úti um allan bæ. Er ekkert feimin að ávarpa ókunnugt fullorðið fólk og óska því góðs gengis, góðrar skemmtunar og gleðilegs árs. Kynnir það líka fyrir “litla piltinum bróður sínum” ef svo ber undir.

Svíar

Thu, 16 Dec 2010 18:56:39 +0100

Er ekki lengur í Linköping, er meira að segja búin að vera stödd í Stokkhólmi í nokkurn tíma. Segir ýmislegt um tímann sem maður hefur til að blogga og eiga tvö börn samtímis. Er ein heima um þessar mundir, Árni Grímur er farinn til Íslands með krakkana og ég er í alveg ótrúlega sérstakri aðstöðu. Alein. Hefur aldrei gerst síðan Þórður fæddist og varla síðan Nína fæddist heldur. Finn hvernig bloggfiðringurinn streymir um mig, algjör kyrrð heima og enginn sem hoppar á mér, bítur mig, öskrar, dettur á hausinn, endurtekur “mamma horfðu á mig” x1000, veltir kúffullum vatnsglösum á gólfið, potar í flatskjáinn, lokar sig inni á klósetti og kemst ekki út sjálfur x1000, litar á sófann, klifrar inn í uppþvottavélina o.sv.fr. Það hefur tekið langan tíma að venjast því að klósettrúllan fær frið á sínum stað, klósettburstinn þarf ekki að vera uppi á skáp, síminn er kyrr á sínum stað í hleðslu....bara að nefna það, Þórður er búinn að reyna að rústa því (smakkar samt venjulega á því fyrst, þar með talið klósettburstanum). Þórður er orðinn algjör skriðdreki, rymur eins og alvöru karlmaður, ögrar öðrum börnum og stendur fast á sínu. Er farinn að labba nokkur skref en finnst samtímis töff að nýta sér sína háþróuðu skriðtækni með óraunverulega öflugum mjaðmahnykkjum. Nínu finnst hann stundum sniðugur og finnst gaman að tuska hann til, venjulega dregur hann að sér of mikla athygli að hennar mati (“mamma, þú átt nú líka þessa stelpu”).
Annars hafði ég hugsað mér að blogga um eitthvað allt annað en börn, t.d. Svía. Hvernig væri það? Maður er alltaf að kynnast þessari þjóð betur og betur og er komin með nokkuð góða mynd af þjóðarsálinni. Í hnotskurn lítur þetta svona út:
Svíar fíla:
1) Að elska eða hata kóngafólk. Ekkert þar á milli.
2) Kaffi.
3) Að leysa krossgátur.
4) Reyfara.
5) Elgveiðar.
6) Sultur (svona lingonsultur og svoleiðis).
7) Semlur og Lúsíubollur.
8) Piparkökur, aðallega lífrænar að sjálfsögðu.
9) Lífrænt almennt, a.m.k. ekki “unnar” matvörur. Ullabjakk.
10) Kjötbollur, helst í IKEA. Ekki verra að vera með slatta af Malm, Billy, Hemnes og Lack á kantinum.
11) Kvöldblöð með æsifréttum, helst um ógurleg veikindi, mikið volæði og hákarla.
12) Veðreiðar. Þegar ég fæ til mín sjúklinga með veðreiðaáhuga verð ég alveg tóm, stjarnfræðilega langt frá mínu kunnáttusviði.
13) Volvo og Saab að sjálfsögðu. Ekki má gleyma Sony Ericson, Electrolux og svoleiðis flottheitum.
14) Föstudagskósýheit, eða svo kallað “fredagsmys”. Þá á maður að fara í slopp og inniskó og borða snakk fyrir framan sjónvarpið. Hápunktur vikunnar.
15) Munntópak. Hreinasti ógeðsins viðbjóður. Síðan eru menn að spýta þessu út úr sér úti um allt.
16) Egg og síld. Borða þetta við öll hátíðleg tækifæri, algjört spennufall fyrir sælkera (þ.e. “anticlimax”).
17) Abba, sem er enn mest spilaða hljómsveitin í útvarpinu í dag með Roxette fast á hælum sér. Ræð ekki við mig af hressleika á leiðinni í vinnuna á morgnana.
18) Sænskt raunveruleikasjónvarp í hæsta gæðaflokki, þætti á borð við “Bóndi leitar að eiginkonu”, “Einstæðar mæður leita að tilkippilegum gaurum”, “Sænskar Hollywood kerlingar tala um silikon”, “Eldri borgarar atast í öllu og öllum”, “Nágrannar berja hvorn annan”, “Farið í gegnum það hvernig maður steypir sér í skuldaógöngur með því að drekka 3 L af kóki á dag”.....rosalega smart og skemmtilegt efni :)
19) Neytendameðvitund í hæsta gæðaflokki. Skipta um símafyrirtæki, tryggingafyrirtæki, breiðband, lífeyrissjóð, banka....nefndu það! Oft á ári af því að það er svo gaman.
20) Midsommar. Jónsmessuhátíð þar sem menn koma saman og fá sér egg og síld. Gott mál fyrir útlendinga sem “fórna sér” og taka vaktina þennan dag fyrir fúlgur fjár.

Var byrjuð á “Svíar fíla ekki” lista, en það er ekkert eins gaman. Þeir eru almennt fylgjandi því sem er “lagom” (þ.e. passlegt) og allt sem er ekki “lagom” er ekki alveg að gera sig. Þannig að það er best að vera passlegur í því sem maður gerir og ekki of mikill klikkhaus. Stundum ansi erfitt fyrir Íslending.

Linköping biður að heilsa

Thu, 7 Oct 2010 19:52:21 +0200

Hef stökkbreyst frá síðustu færslu og Árni Grímur líka. Er nú komin á kaf í vinnu á meðan eiginmaðurinn sér um Þórðarbransann. Það var virkilega létt og löðurmannlegt að byrja að vinna aftur, ótrúlega ljúft að þurfa bara að koma einum einstaklingi (manni sjálfum) á fætur á morgnana og sjá síðan eingöngu um grunnþarfir þessa sama einstaklings (manns sjálfs) yfir daginn. Örlítil viðbrigði frá mötunum, svæfingum og bleyjuskiptingum daginn út og inn. Sýnist Árni Grímur koma vel út úr breytingunni líka, er orðinn samgróinn joggingbuxunum sínum og lét sér vaxa “kellingahár” sem sást frá tunglinu. Það er nefnilega ekkert auðvelt að komast í klippingu eða álíka þegar Þórðarmatanir taka upp meirihluta dagsins. Vinnunni fylgja ýmis fríðindi f.u. klippingarmöguleika, t.d. getur maður stundum sótt um órofinn nætursvefn og jafnvel skroppið frá heimilinu á námskeið. Er búin að nýta mér þetta í botn og er stödd í Linköping á einu slíku námskeiði þegar þetta er ritað. Fyrir barneignir hefði manni kannski þótt súrt að vera skikkaður til að dveljast heila viku einn í Linköping og hlusta á misskemmtilega fyrirlestra langt fram eftir öllu. Eftir barneignir er þetta hins vegar hámark sælunnar....hef sofið og sofið og sofið og lesið og horft á sjónvarpið, borðað endalaust af nammi uppi í rúmi, farið í langar sturtur og þvælst um í bænum án þess að vita hvað klukkan er. Allt saman algjörlega ógerlegt heima.
Þar sem maður er aðeins búinn að fá að létta á hjarta sínu varðandi Linköpingsæluvikuna held ég að maður verði að koma með smá almennt fréttaskeyti líka:
- Þórður Árnason er orðinn 1 árs og pabbi hans (!!!) bakaði þessa hroðalega flottu köku handa honum í tilefni dagsins. Þvílíkt sjéní! Það eru kannski duldir kraftar í kellingahárinu? Þórður er ekki enn byrjaður að labba, enda þarf hann þess ekki neitt, hann skríður eins og elding og nær í allt sem hann ætlar sér. Hann er stórhættulegur klifurköttur sem er sérstaklega hrifinn af að kreista fast, rífa, slíta og bíta. Hann er samt greinilega mikið góðmenni og húmoristi svo maður leyfir honum alveg að tuska sig aðeins til.
- Við Helga skruppum til Malmö á námskeið (sagði að ég væri búin að vera duglega að nýta mér slík tækifæri) og fannst heilmikið til borgarinnar koma. Í Malmö er góður matur reglan (hljómar kannski sjálfsagt, en er það alls ekki), sænskan er rúllandi ljót og fatabúðirnar eru öðruvísi. Nálægt Malmö er síðan Íslendinganýlendan Lundur sem er snilldin ein. Náðum bara einu kvöldi í Lundi að þessu sinni og fengum höfðinglegar móttökur hjá Signýju á Púkagrandanum. Stefni á að snúa fljótlega aftur með alla fjölskylduna með í för, enda mjög ósanngjarnt að ég fái að sitja ein að þessari reynslu.
- Eftir að við sigruðum Skán skruppum við Helga yfir til Kaupmannahafnar í eina nótt við mikinn fögnuð innfæddra. Komst að því að ég tala nákvæmlega enga dönsku, og þá meina ég enga. Gat beðið um einn “fadöl” á barnum, enda var ekkert sérstaklega djúpt á akkúrat því orði. Get mælt með kjöthverfinu á Vesterbro, þar er stuðið ef menn eru sólgnir í eins og einn öl úr fötu. Það ríkir algjör vöntun á sambærilegum skemmtanamöguleikum í Stokkhólmi, þ.e. klasa af nokkrum börum sem eru opnir lengur en til eitt. Hélt að maður myndi seint gera svona hógværar kröfur....
- Ætli ég ljúki þessu ekki á Nínu Þorbjörgu, það væri svívirðilegt að blogga án þess að minnast á hana. Nína Þorbjörg 5 ára er eldhress og er dottin í að horfa á Hringadróttinssögu, sama hvort foreldrunum líkar það betur eða verr. Lifir nú í eigin veröld innan um prinsessur, orka, maurastelpur, hobbita, fiðrildaálfa, vonda seiðkarla og vafasamar stjúpmæður. Hefur myndað sérstök tilfinningabönd við Frodo, enda deila þau áhuga á skartgripum.

Nína Þorbjörg 5 ára

Thu, 26 Aug 2010 20:31:19 +0200

Frumburðurinn varð 5 ára 23. ágúst s.l. og var afar vel haldin í tilefni af því. Afmælisdagsmorgninum var eytt í pakkaopnun og súkkulaðikökuát í boði fjölskyldumeðlima og síðan tók samsetningin á pakkainnihaldinu restina af deginum. Hreinlega elska hvernig leikfangaframleiðendur lóða og logsjóða dótið við umbúðinar. Algjör snilld. Ekki sjéns að það sé hægt að stela dótinu án þess að taka umbúðirnar með. Hjúkket.
Nína ætlar síðan að bjóða nokkrum íslenskum fjölskyldum í afmælisveislu næsta laugardag og er ákveðin móðir strax farin að svitna hressilega yfir því. Er komin á kaf í bakstur (pavlova nr. 2 í ofninum þegar þetta er ritað) og er búin að liggja yfir kökuskreytingarmyndböndum frá Betty Crocker á netinu. Birti afraksturinn jafnvel á myndasíðunni, þ.e. ef þetta verður ekki bara einhver eintóm hneysa.
Nínan er annars mög stolt af því að vera orðin 5 ára og þroskaðist um mörg ár aðfaranótt afmælisdagsins. Finnst ekkert skemmtilegra en að hjálpa til í eldhúsinu og við þrif, en tekur það reyndar fram að ég sé arfaslök í hinu síðarnefnda. Gott að vita að hún virðist ekki hafa erft þrifastandardinn okkar Árna Gríms því hann er gjörsamlega á steinaldarstigi. Þurftum að segja þrifafólkinu okkar upp um daginn vegna óánægju með þeirra störf (úff hvað það var erfitt, er enn þá að á nálum yfir að þau mæti á svæðið og kúki á gólfið mitt eða eitthvað álíka)....og heimilið er eins og eftir s.k. skítastorm. Alltaf. Mundi kannski ekki skipta miklu þótt þrifafólkið kúkaði á þetta blessaða gólf.